TREMOLO W AKORDEONIE

 

Jeśli kogokolwiek spytamy o akordeon, zwykle dowiemy się, że jego brzmienie kojarzy mu się z walczykami francuskimi, z tańcami na wiejskiej zabawie; nie powie jaki to rodzaj dźwięku, bo nie wie jak go nazwać, ale akordeonista będzie wiedział, że chodzi o niepowtarzalną barwę dźwięku akordeonu – tremolo. Z kolei melomanom muzyki poważnej ten dźwięk kojarzył się do niedawna z rozstrojonym akordeonem, który gdzieś tam słyszeli i od tej pory unikali jak ognia. Ale czy mieli rację? Dla akordeonisty ładne tremolo jest jednym z najpiękniejszych dźwięków w muzyce.

Proponuję posłuchać poniższych przykładów.

Wbrew potocznej opinii, że tremolo to domena muzyki ludowej i rozrywkowej, rozpocznę od muzyki poważnej, oryginalnych utworów na harmonium.

Saint-Saëns C., Franck C., Widor Ch.M., Vierne L.

Strauss J./Grünfeld A. (Szyszkin J.), Albeniz I. (Święchowicz M.), Musorgski M. (Väyrynen M.), Ladow A. (Surkow A.)

Jean Wiener – Accordion Concerto (cz. 1 i 3 fragm.)

Mantovani A.P. i jego orkiestra

Galliano R. Musichini A., Whiting A., Lai F.

Zespół Tadeusza Wesołowskiego

Giraud H., Lassagne A., Privat J., Baselli J.

Powyższe przykłady wyraźnie sygnalizują pewien problem: w każdym prawie utworze tremolo brzmi inaczej. Ale czy można obiektywnie stwierdzić, które jest najlepsze?

W czasach, gdy jeszcze istniała fabryka akordeonów w Bydgoszczy, nasza uczelnia otrzymała dwa krótkie pytania – jak należy stroić tremolo w produkowanych akordeonach oraz z jaką dokładnością powinno się stroić akordeony. Uczelniana Katedra Akustyki Muzycznej posiadała doświadczoną kadrę naukową i wyposażona była w odpowiednią aparaturę, ale o akordeonach nikt tam wystarczająco dużo nie wiedział, więc zaprosili nas, czyli pedagogów akordeonistów tej samej uczelni, do współpracy. Już wtedy było oczywiste, że rozwiązanie problemu nie będzie proste, lecz fabryka musiała mieć normy, więc trzeba było to jakoś rozstrzygnąć. Pieniądze wykładało Zjednoczenie Przemysłu Muzycznego, które miało specjalny fundusz na badania naukowe. Należało najpierw ustalić czego właściwie dotyczy problem, jakie badania wykonać, zaplanować odpowiednie testy odsłuchowe z różnymi grupami słuchaczy itp. Wiadomo było, że strojenie tremola to problem estetyczny, subiektywny, podobny do pytania w jakich kolorach należy produkować akordeony, ale bardzo liczono na wyniki statystyczne testów odsłuchowych.

 

STRONA W BUDOWIE